Deze website is gericht op wetgeving en rechtspraak (jurisprudentie) rond gedeeld ouderschap voor èn na (echt)scheiding. Kinderen hebben recht op beide ouders, ook na scheiding. Index. Graag toezending van rechterlijke uitspraken aan de redactie.
DEN HAAG (ANP) - De politie in Valkenswaard heeft begin vorig jaar ten onrechte een man uit Boxmeer aangehouden en daarna bovendien zijn rechten op drie punten geschonden. De Nationale ombudsman heeft dat dinsdag geoordeeld.
De destijds 52-jarige man deelde op 10 januari 2005 pamfletten uit bij de school van zijn zoontje in Valkenswaard. De gescheiden vader protesteerde zo tegen de omgangsregeling met zijn kind. Agenten arresteerden hem omdat zij er onterecht vanuit gingen dat de man een straatverbod had.
De politie weigerde vervolgens het transcript van het verhoor aan zijn wensen aan te passen en de politie ging niet in op de vraag om zijn astmamedicijn. Verder suggereerde de politie in het persbericht dat over de arrestatie werd verspreid dat de man zijn zoontje al vaker had lastig gevallen. De ombudsman oordeelde dat de persvoorlichter terughoudender en objectiever had moeten formuleren.
De politie Brabant Zuid-Oost zegt de kritiek ter harte te zullen nemen. De betrokkenen zullen worden aangesproken om herhaling te voorkomen, zei een woordvoerder desgevraagd. Disciplinaire maatregelen sluit hij uit.
Rapport van Nationale Ombudsman inzake klacht van een gescheiden vader tegen de Regiopolitie Brabant Zuid-Oost
Nationale Ombudsman; Rapport 2006/346; 10 oktober 2006
Zie voor het volledige rapport van de Nationale Ombudsman:
Verzoeker scheidde in 2000 van zijn echtgenote, mevrouw X. Uit dit huwelijk is op 9 november 1992 een zoon geboren, Y. Verzoeker en zijn ex-echtgenote zijn sinds de echtscheiding in een juridische strijd verwikkeld over een omgangsregeling tussen verzoeker en zijn zoon. In 2002 verhuisden de ex-echtgenote en de zoon van verzoeker naar Valkenswaard. Mevrouw X heeft vervolgens diverse malen contact opgenomen met het regionale politiekorps Brabant Zuid-Oost met de mededeling dat zij en haar zoon werden lastig gevallen door verzoeker. Dit heeft geleid tot verschillende politiecontacten met verzoeker.
Op 10 januari 2005 om 11:53 uur hielden twee ambtenaren van het regionale politiekorps Brabant Zuid-Oost verzoeker bij de basisschool van zijn zoontje aan ter zake verdenking van overtreding van artikel 285b, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht (Sr; zie Achtergrond, onder 1.). Verzoeker werd vervolgens overgebracht naar het politiebureau Valkenswaard alwaar hij werd voorgeleid aan de hulpofficier van justitie. Diezelfde dag werd verzoeker om 16:55 uur in vrijheid gesteld.
Verzoeker kon zich niet verenigen met het politieoptreden en heeft daarover in verschillende brieven zijn ongenoegen geuit. De korpsbeheerder verklaarde al de klachten van verzoeker ongegrond en verwees verzoeker voor een verdere behandeling van zijn klachten naar de Nationale ombudsman.
KLACHT
Verzoeker, die op 10 januari 2005 is aangehouden, klaagt erover dat ambtenaren van het regionale politiekorps Brabant Zuid-Oost hebben geweigerd het proces-verbaal van zijn verhoor overeenkomstig zijn verzoek aan te passen en vervolgens opnieuw ter ondertekening aan hem voor te leggen.
Voorts klaagt verzoeker erover dat ambtenaren van het regionale politiekorps Brabant Zuid-Oost hem tijdens zijn insluiting op het politiebureau op 10 januari 2005 geen deken en geen medicijnen hebben verstrekt, ondanks zijn uitdrukkelijke verzoek daartoe.
Verzoeker klaagt er verder over dat ambtenaren van het regionale politiekorps Brabant Zuid-Oost in januari 2005 een onjuist persbericht over hem aan de media hebben verstrekt. In dit verband klaagt verzoeker er verder over dat ambtenaren van het regionale politiekorps Brabant Zuid-Oost zodanige gegevens over hem aan de pers hebben verstrekt, dat de berichtgeving naar hem was te herleiden.
Tot slot klaagt verzoeker erover dat politieambtenaren van het regionale politiekorps Brabant Zuid-Oost hebben geweigerd zijn aangifte ter zake smaad en/of laster (vanwege de inhoud van voormeld krantenartikel) op te nemen.
CONCLUSIE
De klacht over de onderzochte gedraging van het regionale politiekorps Brabant Zuid-Oost isgegrond ten aanzien van:
-de weigering het proces-verbaal van verhoor aan te passen, wegens schending van het vereiste van professionaliteit;
-het niet verstrekken van dekens en medicijnen, wegens schending van het vereiste van correcte bejegening;
-het onjuiste persbericht, wegens schending van het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer;
-de aanhouding van verzoeker, wegens schending van het verbod van onrechtmatige vrijheidsontneming.
De klacht over de onderzochte gedraging van het regionale politiekorps Brabant Zuid-Oost isniet gegrond ten aanzien van de:
-herleidbaarheid van het persbericht;
-de weigering om verzoekers aangifte op te nemen.
Dit onderwerp in de media:
A. Onder titel: ‘Hard oordeel ombudsman over aanhouding vader’
1.Telegraaf; Binnenland; di 17 okt 2006, 15:18 | 9 reacties
2.Metro; Geplaatst op dinsdag 17 oktober 2006 om 17:03
De Belgische krant „De Avond“ (Le Soir) deed afgelopen juni mededeling van het wetsontwerp op de ouderlijke gelijkheid na scheiding dat door Minister van Justitie Laurette Onkelinx wordt ingediend. Het artikel, ondertekend door Francis Dubois, wees er toen op dat, binnenkort, de Belgische familierechters die zich over scheidingsgevallen moeten uitspreken het egalitaire en gedeelde onderdak van de kinderen bij beide ouders zullen moeten bevoorrechten. De alternerende zorg over en het verblijf van de kinderen bij beide ouders zal dan in België het standaard verwijzingsmodel zijn geworden. In dat verband vraagt gedeputeerde en loco-burgemeester Didier Gosuin in België aandacht voor de benodigde aanpak van de gevolgen van deze wet voor de sector van de sociale huisvesting.
Momenteel voorziet de Belgische sociale huisvestingswetgeving in het geval dat ouders de zorg en het verblijf van de kinderen niet hebben, nog uitsluitend in de mogelijkheid tot „extra woonoppervlakte toewijzing“ wanneer zij wel bezoekrecht hebben: het recht op extra woonoppervlakte in de sociale huisvesting blijft daarbij beperkt tot toekenning van maximaal een extra kamer. „Voordat men echter voor toekenning van een extra kamer in aanmerking komt, moet men zijn claim eerst onderbouwen middels het tonen van een tot omgangsrecht strekkende beschikking van de rechter”, onderstreepte Didier Gosuin. Het is de geschiedenis van de slang die zich in zijn eigen staart bijt. Hoe kan een ouder bij de rechter naar voren brengen dat hij over adequate huisvesting beschikt voor afgewisselde zorg voor en verblijf van zijn kinderen, als de bestaande regels in de sociale huisvesting eerst vereisen dat hij een beschikking van de scheidingsrechter moet tonen om zijn claim op de daarvoor benodigde (ruimere) huisvesting te kunnen effectueren?
Behalve dit probleem van volgtijdelijkheid, is Didier Gosuin van mening dat de extra ruimtetoewijzing, die nu tot maximaal een kamer beperkt blijft, door de nieuwe wetgeving achterhaald is geworden: het bestaande recht op een aanvullende kamer is immers onvoldoende afgestemd en aangepast op toekomstige gevallen van alternerende zorg voor en verblijf van meerdere kinderen. De afgevaardigde onderstreept daarbij bovendien nog eens het probleem van de vermindering van huurprijs in verband met het aantal afhankelijke kinderen waarvoor men zorgt. Zonder pasklare oplossingen in handen te hebben, wijst Gosuin op de dringende noodzaak om zich over deze kwestie te buigen. „Hij wijst er op dat het niet de eerste keer is dat federale wetgeving ook repercussies en gevolgen heeft op regionaal en plaatselijk niveau“. «Als men nu niet in beweging komt om tijdig op de nieuwe wetgeving in te spelen, dan zal de sociale huisvestingssector later geconfronteerd worden met de gevolgen daarvan in de vorm van geschillen, processen en schadeclaims van getroffen ouders.». Didier Gosuin heeft in het Brusselse Parlement daarom hierover reeds verschillende interpellaties gehouden. Tevergeefs. Hij is nu van mening dat de urgentie zo groot is geworden dat hij de alarmbel luidt. Hij stelt voor om de reglementering voor sociale huisvesting uit te breiden en aan te passen aan de reële toekomstige situatie van families en daarbij over te gaan tot tijdige toekenning en toewijzing van adequate sociale huisvesting voorafgaand aan een beslissing van de scheidingsrechter (met het risico dat na een rechterlijke beschikking correcties nodig kunnen zijn). De afgevaardigde acht het eveneens wenselijk dat er nu een echt debat over de mobiliteit binnen de sociale huisvesting in België van de grond komt.
Door toedoen van de dagelijkse tredmolen van een falend familierecht (wetgeving, rechtbanken, kinderbescherming, jeugdzorg), dat achter de gesloten deuren van rechtbanken - met de automatische piloot op oneindig zoals in Charlie Chaplin's niet te stuiten sorteermachine uit Modern Times - dagelijks ruim 160 scheidingskinderen bij een van de ouders plaatst (meestal de moeder) en de andere ouder (meestal de vader, soms ook moeders) vervolgens buitensluit met een niet-gehandhaafde omgangsregeling van een weekeinde in de 14 dagen, wordt in Nederland de helft van de scheidingskinderen (ruim 80 kinderen per dag) van de ene dag op de andere geheel buitengesloten van de helft van hun familie.
In Nederland groeien hierdoor nu inmiddels ruim 550.000 scheidingskinderen op in eenzaamheid en isolement, buitengesloten van de helft van hun familie. Het wordt stil om hun heen. Totdat het misgaat. Ellen de Visser bericht in de Volkskrant over de risico's en gevolgen voor scheidingskinderen van een falend familierecht dat uitsluitend gericht is op buitensluiten en kaalslag i.p.v. verbinden en betrekken. In dit geval het zgn. "stiefrisico": De nieuwe vriend van moeder mishandeld de kinderen, terwijl vader en zijn kant van de familie door het familierecht bij de kinderen worden weggehouden.
Charlie Chaplin - Modern Times - Trailer (1935)
(Druk op de knop in de foto voor het afspelen van de video)
Peter Tromp Vader Kennis Centrum (VKC)
Mama’s nieuwe vriend
De Volkskrant; Achtergrond/kindermishandeling; Door Ellen de Visser; Zaterdag 21 oktober.2006
“Hemeltergende machteloosheid dat is wat veel gescheiden vaders voelen als ze twijfels hebben over de manier waarop de nieuwe vriend van hun ex zich gedraagt ten opzichte van de kinderen. Bestaat er zoiets als een ‘stiefrisico’?. Vaders worden als opvoeder gewoon niet serieus genomen.’
Op zaterdag 30 juli 2005 schrijft Kinty Rongen een brief aan zijn ex-vriendin waarin hij haar waarschuwt voor haar nieuwe vriend Avi. Navraag in de buurt heeft hem verontrustende informatie opgeleverd over de oud-militair uit Israël: hij gebruikt drugs en kan vreselijk agressief zijn. Rongen vreest voor het welzijn van zijn twee kinderen. De buurvrouw van het stel heeft hem verteld dat er vaak wordt geschreeuwd, dat de politie regelmatig langskomt, dat zijn 4-jarige dochtertje laatst voor straf in de regen op het balkon moest staan.
Maandagmiddag 1 augustus hoort Kinty 's middags op de televisie dat in Tolbert twee jonge kinderen zijn vermoord. Hij belt naar de politie, vraagt of die twee kinderen toevallig Damaris en Daniël heten. Hij moet meteen komen. Als hij aankomt bij de woning in Tolbert zijn politie-agenten bezig in de gang; waar de bloederige sleepsporen hem alle hoop ontnemen. Damaris (4) en Daniël (2) blijken gruwelijk afgeslacht.
Als hij twee dagen later terugkeert naar het huis, 'om te voelen wat daar moet zijn gebeurd'; vindt hij in de brievenbus zijn eigen brief. Hij was de postcode vergeten, zijn waarschuwing kwam een dag te laat.
Hij betwijfelt of het veel zou hebben uitgemaakt. 'Meneer, u heeft het allemaal voorspeld', zegt de buurvrouw hem na het drama, huilend. Maar bij Bureau Jeugdzorg en het Advies- en
Meldpunt Kindermishandeling (AMK) waren zijn voorspellingen niet overgekomen. Op het laatst had hij medewerkers bedreigd, hij geeft het maar eerlijk toe. Hij was er bijna met de auto naar binnen gereden, de toegang tot het gebouw was hem zelfs al ontzegd. Zijn meldingen bleken niet urgent genoeg.
Zijn slechte naam zal vast van invloed zijn geweest. Hij bracht zijn jeugd door in kindertehuizen, hij was alcoholist, zat in de gevangenis. Zelf zegt hij: 'Ik mag dan mijn streken hebben, maar ik ben een goede vader.' En zo staat het er ook in een rapport van de Kinderbescherming uit 2003: Hij is 'te goeder trouw, zal de kinderen geen haar krenken" is zijn emoties echter niet goed de baas.'
Afwerende reacties
Maar bij de afwerende reacties op zijn bezorgdheid speelt vooral een ander, ongrijpbaar verschijnsel een rol, beseft hij: het primaat van het moederschap. Welke instantie hij ook belde, steeds kreeg hij te horen dat hij vast zijn scheiding niet had verwerkt, dat al het gedoe niet in het belang van de kinderen was, dat hij rustig moest afwachten.
Een vader, die in verband met nog lopende procedures anoniem wil blijven, zegt het zo: 'Als gescheiden vader moet je met angst in je hart toekijken wie je ex in huis haalt. Stel dat je kinderen worden overgeleverd aan een pedofiel of aan een agressieveling. Je kunt er niets tegen beginnen.'
In de woonkamer van zijn Groningse nieuwbouwhuis zit Kinty Rongen verloren op de leren bank te midden van dozen vol herinneringen: honderden foto's, kopieën van alle kaartjes die hij zijn kinderen ooit stuurde, de pamfletten die hij ophing om ze te vinden, de dossiers van de Kinderbescherming, een tas vol condoleancekaartjes. 'Je moet weten dat ik tegen dit gesprek heb opgezien', zegt hij. 'Mijn hele dag is nu kapot, dat moet je begrijpen. Maar ik doe dit voor andere vaders. Misschien dat mijn verhaal iets verandert.'
Advocaat Peter Prinsen, die jarenlang de zaken behartigde van gescheiden vaders, spreekt over 'hemeltergende machteloosheid'. Vaders die bezorgd zijn over de nieuwe vriend van hun ex worden steevast verdacht van bijbedoelingen, zegt hij stellig. 'Het zal wel niet zo'n vaart lopen, zeggen instanties dan, vader zal moeder wel in een kwaad daglicht willen stellen.' Vaders, zegt Prinsen, worden als opvoeder gewoon niet serieus genomen. 'Natuurlijk gaan ze dan soms door het lint. Het zit toch in je genen dat je zulke heftige gevoelens krijgt als je merkt dat het slecht gaat met je kind?'
Het allerergste is nog, zegt hij, dat als het fout gaat Jeugdzorg er altijd weer miljoenen bij krijgt om wachtlijsten weg te werken of zo. 'Laten ze gewoon eens wat beter naar vaders luisteren.' Echt fout gaat het een, soms twee keer per jaar. Acht kinderen werden, voor zover bekend, de afgelopen zes jaar (mede) door hun stiefvader omgebracht. Onder hen Rowena Rikkers (augustus 2001) en Savanna (september 2004). Hoe vaak stiefkinderen worden mishandeld, is onduidelijk. Psycholoog Toon Verheugt, die onderzoek doet naar kinderdoding, kan alleen maar zeggen dat mannen eerder geneigd zijn stiefkinderen te mishandelen. Vrouwen doen dat vooral met hun eigen kinderen.
Door onderzoekers wordt de positie van stiefkind vaak als risicofactor voor mishandeling en seksueel misbruik genoemd. Het is een taboe-onderwerp, beseft psycholoog Martine Delfos, vanwege al die stiefouders die wel enorm hun best doen. Maar 35 jaar ervaring heeft haar geleerd dat aan stiefouderschap specifieke gevaren kleven en dat die onder ogen moeten worden gezien. Daarom durfde ze het aan om in haar boek Weekendvaders/Wie kent vaders?, dat binnenkort verschijnt bij uitgeverij SWP, een hoofdstuk op te nemen over 'het stiefrisico' .
Dat risico heeft vooral te maken met de niet vanzelfsprekende relatie tussen kind en stiefouder, zegt ze. 'Een biologisch eigen kind voelt altijd nabijer. Een stiefrelatie, daar ligt een bom onder. Stiefouders kunnen hun nieuwe partner niet aan zich binden als ze de kinderen niet accepteren en de kinderen moeten het met hen doen als ze de relatie met hun eigen ouder willen behouden. Na zeven jaar brengt de stiefouder het hooguit tot intieme vreemde.
Biologische vader
De stiefvader heeft vaak als bijkomend probleem dat zijn autoriteit slecht wordt geaccepteerd, aldus Delfos. Hij ziet de biologische vader soms als een bedreiging van zijn relatie en kan jaloers zijn op de band die zijn vrouw ooit met die man had. 'Stiefouders kunnen soms niet of nauwelijks de kinderen uit een vorige relatie verdragen', schrijft Delfos.
Niet altijd hoeft de stiefvader de dader te zijn, onderstreept psycholoog Cees Hoefnagels. In een stiefgezin is de cohesie gemiddeld minder dan in een biologisch gezin en dat gebrek aan stabiliteit maakt kinderen vatbaarder voor gevaren, zegt hij. Ook de voorgeschiedenis van de. kinderen, die een scheiding achter de rug hebben, speelt een rol: ze zijn aandacht tekort gekomen, ze kunnen moeilijker hanteerbaar zijn.
'Er is iets heel ergs met me gebeurd maar ik mag niets aan jou vertellen, want dan komt mijn moeder in de gevangenis. ' Steeds als Rob zijn dochtertje ziet, eens in de zoveel tijd, komt ze met hetzelfde vreselijke verhaal. Het meisje heeft last van ernstige constipatie, de huisarts vermoedt misbruik.
Op school ontstaan gedragsproblemen. 'Jij had beloofd te helpen maar jij doet niks', zegt ze. 'Papa's kunnen niet helpen hè?'
Zijn relaas is opgetekend in Gemist Vaderschap van pedagoog Joep Zander, een boek over 'de penibele positie van het vaderschap'. 'Vaderschap is een onvoorwaardelijke opvoedingsrelatie tussen een vader en een kind', zegt Zander. 'Stiefvaderschap doorbreekt dat dikwijls en ongelukken zijn het gevolg.'
Twaa1f meldingen doet Rob bij het Meldpunt Kindermishandeling. Ook de buurvrouw belt, en de kroegbaas die het kind 's avonds laat in zijn café ziet rondscharrelen. Maar wat de vader ook onderneemt om zijn kind weg te krijgen bij zijn ex en haar nieuwe vriend, het haalt niets uit en werkt zelfs contraproductief. 'U moet leren met de moeder op te schieten', zeggen de instanties hem. 'Ze schilderen je af als een of andere engerd die een gelukkig kind bij de moeder zou proberen weg te kapen.'
Bij gescheiden vader Harald duurt het veel langer voordat hij de problemen in zicht krijgt omdat de kinderen jaren hun mond houden. Totdat hij deze zomer ontdekt dat het jongste kind extreem is afgevallen en nauwelijks nog eet. 'Het begon al te kokhalzen zodra we de ontbijttafel dekten en leefde de hele dag op twee hapjes brood en een lepel tomatensoep.'
Hoge woord
Op een avond komt het hoge woord eruit: mama's nieuwe vriend slaat, schopt, en straft op wrede wijze en mama staat erbij en doet niets. Die avond schrijven ze allebei een brief aan de rechtbank over wat er bij hen thuis voorvalt: 'Beste rechter, ik wil u vragen of dit kan ophouden.' Vader Harald zoekt voor de jongste psychische hulp.
De psycholoog van de crisisdienst noteert dat sprake is van een 'futloos en somber' kind dat nauwelijks antwoord op vragen kan geven. Hij adviseert de Kinderbescherming onderzoek te laten doen en het in een veilige omgeving te plaatsen zodat snel met hulpverlening kan worden begonnen. e
Maar het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling reageert. 'U moet niet zo emotioneel zijn', krijgt hij te horen. 'U voert een ouderlijke strijd, daar worden uw kinderen de dupe van.' Tijdens de rechtszaak over de omgangsregeling wordt zijn bezorgdheid van tafel geveegd. Moeder zegt dat hij de kinderen manipuleert, zo blijkt uit de stukken, de rechter vraagt waarom hij geen aangifte heeft gedaan.
Aangifte is zinloos, zegt de politie, zijn verhaal kan hooguit als melding worden opgeslagen. De politiebeambte noteert: 'De aangifte zal hoogstwaarschijnlijk niet leiden tot een veroordeling, omdat er in deze geen bewijs is en de verdachten hoogstwaarschijnlijk zullen ontkennen.' Pas na aandringen van zijn advocaat, kan hij alsnog op het bureau terecht. De twee kinderen worden apart gehoord. De rechercheur constateert dat hun verhalen sterk met elkaar overeen komen.
De kinderen vertellen dat ze na de aangifte helemaal niet meer naar huis durven, omdat ze bang zijn voor straf.
Zonder dat hun vader het weet, bellen ze samen met de buurvrouw alle instanties af die ze kunnen bedenken. 'Ik stond er huilend bij', zegt die. 'Niemand kon of wilde wat voor ze doen.'
De rechtbank bepaalt dat de kinderen terug moeten.
Nu de politie het AMK heeft ingelicht, heeft Jeugdzorg alsnog besloten onderzoek te gaan doen. Hoewel dat nog enige tijd kan gaan duren, is vader Harald toch voorzichtig met informatie.
Foto's, brieven, namen, alles mocht aanvankelijk in de krant maar inmiddels is zijn ex op de hoogte van zijn acties en vreest hij voor het welzijn van zijn kinderen.
'Als mama niet meer boos is gaan we wel wat leuks voor jou kopen'
Bij hem. thuis hangt op de kastdeur een groot papier met huisregels: 'Ik mag mijn mening geven. Ik hoef niet bang te zijn. Ik hoef niet te huilen als er niets is.' De laatste keer dat hij de kinderen zag, vond hij ze apathisch. Hij vermoedt dat ze veel voor hem achterhouden. Ik heb er slapeloze nachten van.' Dat de strijd van een vader soms tot succes kan leiden, bewijst het verhaal van Rob, die zijn dochter sinds kort bij zich heeft wonen. 'Ik heb haar voor de poorten van de hel 'weggesleept', zegt hij. Het boek waarin hij figureerde heeft volgens hem beslist een rol gespeeld. Auteur Joep Zander zegt dat alle vestigingen van de Kinderbescherming een exemplaar hebben aangeschaft. Niet dat hij veel fiducie heeft in het leereffect: 'De Kinderbescherming ziet fouten moeilijk onder ogen.'
Rob zegt dat pas na publicatie van zijn verhaal naar hem werd geluisterd. De gezinsvoogd erkent nu de problemen bij moeder thuis. Omdat hij nog altijd vreest voor tegenwerking wil ook hij zijn naam veranderd zien. Straks, als alles rustiger is, wil hij bekijken hoe hij de Kinderbescherming en het AMK kan aanpakken.
Die weg van de genoegdoening gaan meer vaders, met dit verschil dat hun kinderen niet meer leven. Martin Huisman, de vader van Rowena Rikkers, deed aangifte tegen medewerkers van de Kinderbescherming, toen hij na de moord op zijn oudste dochter moest vechten om het gezag over zijn jongste. Chiel Grishaver klaagde vijftien jaar na de dood van zijn 3-jarige dochter Anoeska de artsen en politieagenten aan die volgens hem moeten hebben geweten van de stelselmatige mishandelingen d!e zij moest ondergaan. Anoeska werd uiteindelijk gedood door haar stiefvader en begraven onder de Euromast.
Kinty Rongen heeft een schadeclaim ingediend tegen de man die zijn kinderen ombracht en wil ook 'Jeugdzorg aansprakelijk stellen. De Inspectie Jeugdzorg schreef twee maanden na het drama dat er fouten zijn gemaakt. Maar, constateert de inspectie: Bureau Jeugdzorg heeft 'in zijn evaluatie van deze casus al aan aantal verbeterde voornemens geformuleerd'.
Rongen gelooft niet meer in gerechtigheid: 'Ik heb zoveel moeite voor mijn kinderen gedaan maar ik heb gewoon verloren.'
Bezoekregeling
In zijn nek heeft hij hun namen laten tatoeëren: links Damaris, rechts Daniël. Anderhalf jaar voor hun dood heeft hij ze voor het laatst gezien, omdat hun moeder de bezoekregeling blokkeerde. De vele tientallen kaartjes die hij ze stuurde, getuigen van de groeiende wanhoop over die gedwongen scheiding. Op de verjaardagskaart voor Daniël: 'Lieve jongen, als alles weer rustig is en mama niet meer boos is, gaan we wel wat moois voor jou kopen.'
Tijdens de rechtszaak moest hij aanhoren dat zijn zoontje getuige is geweest van de moord op zijn zusje. Hij vluchtte in paniek naar de badkamer, maar kreeg de deur niet op slot. 'Dat jochie moet zo veel angst hebben gehad.'
Die beelden probeert hij weg te duwen., 'Ik leef onder de oppervlakte, anders word ik gek.' Hij was begonnen een studie psychologie, maar de boeken heeft hij opgeruimd, 'Ik ben nu psycholoog uit ervaring.' Als hij door Groningen loopt, krijgt hij gevraagd en ongevraagd advies over hoe hij de draad weer kan oppakken. Maar hij zegt: 'Wie wil mij nu nog wat vertellen in het leven?'
(Multatuli, Ideeën, eerste bundel, idee 326(ged.), blz. 227)
Er is geen individu die niet zou worden gehouden voor misdadig, indien hij zich veroorloofde wat de Staat zich veroorlooft.
Bob Geldof on fathers (documentaire)
Sir Bob Geldof, de Ierse leadzanger van de popgroep The Boomtown Rats en initiatiefnemer en campaigner voor Band Aid, Live Aid en Live 8 tegen de hongersnood in Africa, uit in deze documentaire voor het Britse Channel 4 die eind 2004 werd uitgezonden, zijn grote zorg over de ondergeschoven positie van vaders en vaderschap in Westerse landen.
Loyaliteit bestaat er altijd tussen ouders en kinderen, zelfs al hebben zij geen onderling contact meer. Die band is onverbreekbaar: men houdt nooit op vader of moeder van dat kind te zijn of zoon of dochter van die ouder. Dit wordt wel de ‘verticale loyaliteit’ genoemd, welke - i.t.t. 'horizontale loyaliteiten' zoals huwelijken en relaties - onverbrekelijk is en levenslang duurt. Loyaliteit is daarbij geen gevoel, maar een zijnsgegeven.
Een kenmerk van achterlijke en onbeschaafde samenlevingen zoals de Nederlandse is dat verbroken horizontale loyaliteitsbanden (bv. met een ex-partner) door rechts-ongelijkheid en discriminatie gemakkelijk ook door verticale loyaliteitsbanden snijden. Deze in Nederland op grote schaal door de overheid gefaciliteerde en vergoelijkte vorm van ernstig huiselijk geweld bij scheiding bedreven door hoofdzakelijk moeders leid tot het verbreken, vermijden of ontkennen van die verticale loyaliteit en tot loyaliteitsconflicten, resulterend in ernstig en levenslang lijden bij betrokken kinderen en getroffen ouders in nieuwe en toekomstige relaties met een partner of, wanneer kinderen zelf weer moeder of vader worden, met de eigen kinderen. Peter Tromp
Wat vindt u ervan? Is Nederland een achterlijk land bij de bescherming van betrokkenheid en familierelaties tussen kinderen en hun vaders?
Aangifte Onttrekking Ouderlijk Gezag (Art. 279 Sr) bij niet-nakomen omgang bij gezamenlijk gezag
'Een kind over wie de ouders gezamenlijk het gezag uitoefenen, behoudt na ontbinding van het huwelijk anders dan door de dood of na scheiding van tafel en bed, na het beëindigen van het geregistreerd partnerschap, of na het beëindigen van de samenleving indien een aantekening als bedoeld in artikel 252, eerste lid, is geplaatst, recht op een gelijkwaardige verzorging en opvoeding door beide ouders.'
Je vader aan de deur op de door een rechter vastgestelde omgangstijd door je moeder uitgescholden horen worden en je moeder daarbij horen roepen dat je vader de kinderen nooit meer te zien zal krijgen. Terwijl jij door je moeder in huis vastgehouden wordt. Kun je het je voorstellen !?
Social media plugins
Sitemeter
Events
If you tolerate this .... then your children will be next .... will be next .... will be next ....!
From the lyrics: The future teaches you to be alone, the present to be afraid and cold
And if you tolerate this .... then your children will be next .... will be next .... will be next .... !
And on the street tonight an old man plays with newspaper cuttings of his glory days
(By Manic Street Preachers, This Is My Truth, Tell Me Yours, 1998)
Vader Kennis Centrum (VKC) kan geen sluitend juridisch advies geven: neemt u hiervoor, als het zover komt, contact op met bijvoorbeeld een advocaat, notaris of de geëigende overheidsinstanties. Het Vader Kennis Centrum huldigt een eigen rechtsopvatting op een rechtsgebied dat in ontwikkeling is. Hoewel het Vader Kennis Centrum de grootst mogelijke algemene zorg aan uw adviesverzoek en – in voorkomend geval - melding zal besteden, is het Vader Kennis Centrum niet aansprakelijk voor de gegeven adviezen. Adviezen en reacties van het Vader Kennis Centrum op deze website worden uitsluitend gegeven onder volledige uitsluiting van alle aansprakelijkheid van Vader Kennis Centrum voor de door haar gegeven adviezen en reacties.