maandag, januari 08, 2007

106. Pijn en verdriet bij ouders die mikpunt zijn van ouderverstoting

Voorlichting over ouderverstoting, oudervervreemding en agressief-vijandig ouderschap - Emotioneel en geestelijk kindermisbruik

Pijn en verdriet bij ouders die mikpunt en slachtoffer zijn van ouderverstoting, oudervervreemding en agressief-vijandig ouderschap

Door Dr. Barbara Steinberg - Vertaling Drs. Peter Tromp (*)

Vraag: Een ouder die verstoten en vervreemd is uit het leven van zijn of haar kind ervaart extreem verlies. Ouders die daarvan het mikpunt en slachtoffer zijn geworden vragen ons vaak, „hoe om te gaan met de voortdurende pijn en het verdriet die zij daarvan ervaren?"

Antwoord: Ten eerste, weet dat u niet alleen bent. Er zijn anderen, zowel moeders als vaders, die dezelfde ervaringen hebben, en die in diepe ondraaglijke pijn over het verlies van contact en zinvolle verhouding met hun kinderen leven.

Ten tweede, weet dat u niet gek geworden bent. In onze cultuur worden wij niet aangemoedigd om ons verdriet te ervaren. Wij worden onderwezen om sterk te zijn, boven het verdriet uit te stijgen, het te onderdrukken, er controle over te krijgen en met het leven verder te gaan. Soms is dat een wijs advies als wij in onze pijn blijven hangen, en onze verontwaardiging ons hele leven gaat overheersen, en ons werk, ons sociaal leven en onze geest beïnvloedt. Nochtans, het verlies van een kind hetzij door de dood hetzij door buitensluiting uit het leven van dat kind gaat voorbij aan de verwerkingsruimte en -mogelijkheden van de meeste ouders om nog het hoofd te kunnen bieden.

In het begin van een verstotings- en vervreemdingsproces, willen wij als ouders eenvoudig niet geloven dat dit werkelijk gebeurt. Wij ontkennen dat de andere ouder van ons kind tot dergelijke diephatelijke handelingen in staat is, en wij kiezen ervoor om te geloven dat ons kind, waarvan we zo veel houden, ons niet op een dergelijke verdrietig makende manier zal behandelen. De ontkenning is het sterkste emotionele defensie- en afweermechanisme dat wij ter beschikking hebben, en het is daarom dat wij daarop het meest vertrouwen. Omdat ouders werkelijk contact en een band en verhouding met hun kind wensen, houdt hun ontkenning voor de meeste ouders echter geen stand onder de toenemende druk van de tijd en de realiteit van de scheiding die zij ervaren.

Ten derde, zijn veel ouders in grote verwarring, hetgeen erop wijst dat zij niet in staat zijn om de veelheid aan emoties te kunnen identificeren, onderscheiden en verwerken; die zij ervaren op maag-darm-niveau (knoop in de maag). Gewoonlijk, kunnen deze onderscheiden worden in gevoelens van diepe droefheid, intense woede, extreme verontwaardiging, en wanhopige schuldgevoelens. Om niet overweldigd te worden door dit interne „blik wormen,“ maken veel ouders zich geheel los van de situatie, keren deze de rug toe, in wat zij zelf zien als daad van zelfbehoud. Anderen nemen daarbij hun toevlucht tot de logica dat: „Mijn kind wel inzicht zal krijgen in wat er werkelijk is gebeurd wanneer hij/zij 18 jaar oud en volwassen geworden is, zodat het beter is maar af te wachten.„Beide strategieën zijn verwant aan het bekende “fluiten in het donker”.

Ten vierde, willen ouders, die mikpunt zijn geworden van ouderverstoting en oudervervreemding, weten hoe op gezonde manieren om te kunnen gaan met deze sterke emoties, omdat zij indien zij onverwerkt blijven bestaan, zij vaak een eigen leven gaan leiden en op ongepaste en ongeschikte momenten te voorschijn komen en gericht worden op anderen die deze emoties of niet begrijpen of de diepte en intensiteit van deze gevoelens niet verdient hebben. Soms, worden deze emoties geheel binnen gehouden. In een poging tot zelfbehandeling en zelfmedicatie van de resulterende pijn, neemt de tot mikpunt geworden ouder zijn toevlucht tot verslavend alcohol-, drugs- of medicijngebruik. Uiteindelijk, wanneer sterke emoties langdurig intern onderdrukt worden gehouden, kunnen zij zich in lichamelijke klachten en problemen omzetten, die het individu voor de rest van zijn/haar leven zullen teisteren.

Het dilemma blijft, wat moet ik doen met mijn verdriet en pijn? Het bijhouden van een dagboek is nuttig, maar sterke emoties vereisen actieve zelf-interventies. Veel ouders melden dat het hun diepe droefheid kan verlichten door zichzelf nu en dan toe te staan om hard te schreeuwen en te gillen. Als u ook denkt dat dit u in uw verwerkingsproces ook kan steunen, dan is het misschien verstandig om u terug te trekken op een stille, natuurlijke plaats zodat u uw verdriet op een ongebreidelde en niet waargenomen manier kunt beleven, en zo te vermijden dat u daardoor in verlegenheid kan worden gebracht. Het is daarbij ook nuttig om een serie foto’s van uw kind mee te nemen, zodat u uw gevoel van verlies kunt activeren.

Intense woede is een fysieke en lichamelijke activator. U zult daarom moeten deelnemen aan een geconcentreerde activiteit zoals kegelen, golfballen wegslaan op een golfbaan, of ballen wegslaan in een squashhok of tenniskooi. Een minder kostbare mogelijkheid bestaat uit het gooien van ijsblokjes tegen een stevige muur, een activiteit, waarvan ouders terugmelden, dat zij hun verlichting en bevrijding geeft van opkomende knellende en klemmende boosheid en woede.

Verontwaardiging duidt op een ouder die zich onbegrepen voelt, daarom zal er wat aandacht moeten worden besteed aan „het vertellen van uw verhaal”.Het probleem daarbij is om een ontvankelijke luisteraar te vinden die het geduld en de energie heeft om de saga van gekwetstheid, frustratie en vernedering meer dan eens aan te horen. Ouders die mikpunt en slachtoffer geworden zijn van ouderverstoting en oudervervreemding kunnen hun verhaal op een cassetterecorder inspreken en vertellen; zij kunnen hun verhaal ook opschrijven in een dagboek, een losbladig notitieboekje of een agenda. Zij kunnen een tekstverwerker gebruiken en het opslaan op de computer, of als zij creatief zijn, kunnen zij gedichten aan hun kinderen schrijven. Sommige ouders hebben hun verhaal ook al in boeken en poëzie gepubliceerd.

Het is hier de bedoeling om bij u de verontwaardiging te verminderen over uw onbegrip voor de conclusie dat, u als ouder, onbelangrijk bent, zelfs niet-essentieel bent, in het leven van uw kind. Ook, is het belangrijk dat u wordt gehoord, en dat u zich herinnert dat u nog ouder bent door de foto’s en beelden van uw kind bij u te houden. Een alternatieve benadering is door uzelf in de ouderrol met andere kinderen bezig te houden als betrokken peetouder, als betrokken oom of tante, of als betrokken grote broer of grote zus. Zelfbevestiging van uw waarde als ouder kan er belangrijk aan bijdragen om uw gevoel van verontwaardiging te helen.

Tot slot zijn de wanhopige schuldgevoelens waarschijnlijk de moeilijkste rouwkwestie om te verwerken. Iedereen treft enige schuld: de andere ouder, de familie van de andere ouder, het wettelijke en juridische systeem, het sociale zorgsysteem, uw kind, uzelf. Echter, de enige die binnen en onder uw eigen discretie en controle valt bent u zelf. Dus dat is ook het enige deel waaraan u op drie afzonderlijke manieren kunt werken.

Ten eerste, is het essentieel, ongeacht de houding van en de ontvangst door de andere ouder, de familie van de andere ouder en van uw kind, dat u in positief contact met hen blijft. Beschaafdheid en vriendelijkheid in het directe contact van aangezicht tot aangezicht zijn essentieel, ongeacht wat er ook over u wordt gezegd in uw afwezigheid of achter uw rug om. (**) Bovendien is het verzenden van kaarten, brieven en kleine pakketjes op belangrijke dagen voor uw kind aangewezen. Ook, kan communiceren met uw kind per telefoon, per e-mail en per fax efficiënt zijn. Als u volledig het contact met uw kind hebt verloren, plaats dan uw prioriteit om hem/haar terug te vinden en het contact op zijn minst op afstand te herstellen. Als ook dit onmogelijk is (***), verzamel dan items en memorabilia in een speciale doos of koffer die voor uw kind wordt gereserveerd en voor de mogelijkheid van toekomstig contact.

Ten tweede, word actief als burger voor positieve verandering, en leer over de sterke punten en de zwakheden van het systeem dat u voorwerpt om u uw ouderkansen met uw kind te hebben ontnomen. Deze actie kan uw persoonlijke situatie weliswaar niet veranderen of verbeteren, maar u kunt er wel aan bijdragen om het systeem te verbeteren voor andere ouders en hun kinderen die tot mikpunt en slachtoffer gemaakt worden.

Ten derde, in uw eigen belang en omwille van uw verhouding met uw kind, is het noodzakelijk dat u de andere ouder vergeeft. Neem er daarbij ook nota van dat niet gezegd is dat u moet vergeten wat er is gebeurd, of hoe u bent behandeld, maar het zij nog maar eens herhaald, voor het herstel van uw emotionele evenwicht en uw capaciteit om de uitdagingen van het leven weer op een gezonde manier het hoofd te kunnen bieden, zult u de verstoter en vervreemder moeten kunnen vergeven. Voor sommigen van u, impliceert deze noodzaak een spirituele reis, en voor anderen is de weg daar naartoe juist een seculaire. Wat daarbij echter belangrijk is, is dat u dit proces op uw eigen unieke manier aangaat op een wijze waarvan u gelooft dat hij voor u zal werken, zodat u de spookgedachten aan het verliezen van uw kind onder controle krijgt en verminderd, en uw gezondheid en welzijn zich kunnen herstellen.

(*)Vertaling uit het Engels naar het Nederlands door drs. P.A.N. Tromp, pedagoog en coördinator van het Vader Kind Centrum (VKC); Deze vertaling werd gemaakt op verzoek van Ad Verdiesen, voorzitter van Gescheiden Vaders Nederland (GVN) op 8 januari 2007.

Originele titel: Grief - Parental Alienation and Hostile Aggressive Parenting Awareness - Emotional and mental child abuse; by Dr. Barbara Steinberg; Gepubliceerd bij de “Parental Alienation and Hostile Aggressive Parenting Awareness Organization”.

(**) “Knoop je jas dicht, doe ‘n das om, was eerst je handen

Kam je haren, recht je schouders, denk aan je tanden

Blijf niet hangen, recht naar huis toe, spreek met twee woorden

Stel je netjes voor, eet zoals ’t hoort, en zeg u” (Refrein uit Pa van Doe Maar).

(***) Dit is de bestaande situatie bij naar schatting 560.000 van de 1,1 miljoen Nederlandse scheidingskinderen en hun honderdduizenden buitengesloten ouders, voor het overgrote merendeel vaders (ca. 95%) en families van vaderskant.

maandag, december 25, 2006

105. Het scheidings- en ontouderingsbeleid van de Haagse politici plaatst kinderen in een isolement en leidt tot kindermishandeling

Het scheidings- en ontouderingsbeleid van Haagse politici brengt kinderen in een gevaarlijk isolement en is mede-oorzaak van kindermishandeling, kinderverwaarlozing en kindermoord

Niet alleen de gezinsvoogd van Savanna was nalatig
De Gelderlander - Opinie - Door Wim Orbons - REAGEER - Woensdag, 20 december 2006


Kaarsen tijdens de stille tocht voor Savanna. Foto: ANP



















De gezinsvoogd van de vermoorde peuter Savanna wordt vervolgd. zij is echter niet de enige die verantwoordelijkheid draagt. Het opleidingsniveau van de voogden is te laag, stelt Wim Orbons. Hij pleit voor een grotere rol van huisartsen.

Na het recente drama in Apeldoorn, waar een alleenstaande moeder haar vijfjarig zoontje vermoordde, mocht iedereen weer zijn of haar mening geven over het functioneren van de kostenverslindende Bureaus Jeugdzorg. Opvallend is dat vrijwel niemand het niveau van de ‘kinderbeschermers’ aan de orde stelt.

Scheiding en het isolement van kinderen na scheiding door uitsluiting van (meestal) vader, gecombineerd met drank- en drugsgebruik, leiden per jaar in tienduizenden gevallen tot kindermishandeling en in tientallen gevallen tot kindermoord.

Kindermishandeling, kinderverwaarlozing en kindermoord komen veel vaker voor in stiefgezinnen (en in eenoudergezinnen) dan in intacte gezinnen. De kans dat een kind wordt vermoord is volgens enkele onderzoeken tientallen malen zo groot in een stiefgezin als in een intact gezin.

De hulp voor kinderen is veel te bureaucratisch georganiseerd en allerlei kinderbeschermers werken langs elkaar. Bovendien heerst er een cultuur waarin geldt: beter een onbekwame moeder dan geen moeder. De nieuwe wet op de jeugdzorg die in 2005 van kracht is geworden, had tot doel een einde te maken aan de situatie dat kinderen als Savanna tussen de mazen van het hulpverleningsnet doorglippen. Op papier wordt dan sneller en efficiënter gewerkt en zijn de ‘schotten’ tussen de vele instanties rond probleemgezinnen geslecht. Maar dat is een illusie. Er is niets fundamenteels veranderd.

De bestaande financieringsstromen zijn intact gelaten en de verschillende geldbronnen zijn juist mede oorzaak van de versnippering. Er is niet gesneden in voorzieningen, die zijn er nog steeds te veel. Nederland telt tientallen vormen van thuisbegeleiding voor gezinnen met probleemkinderen. Iedere instantie redeneert vanuit zijn eigen discipline en er is niet één partij die verantwoordelijk is voor het kind in een gezin waarin wordt ingegrepen of waar niet wordt ingegrepen ondanks gerede aanwijzingen daarvoor.

Na het drama in Roermond heeft staatssecretaris Ross-van Dorp de gezinscoach geïntroduceerd. Dit kan wat verlichting geven voor de ouders, omdat de coach contact onderhoudt met alle betrokken kinderbeschermers, maar lost (voor het kind) niets op. De door de inspectie voorgestelde case-manager is meer van hetzelfde en verandert niets aan de verkokering binnen kinderbeschermingsland.

De Inspectie en een aantal hoogleraren hebben nu ook eindelijk het kennisniveau van de kinderbeschermers aan de orde gesteld. De ‘jonge’ kinderbeschermer heeft een HBO-opleiding, maar die wordt onvoldoende geacht. Daarnaast mist deze jonge kinderbeschermer levens- en werkervaring. De ‘oudere’ kinderbeschermer heeft weliswaar meer ervaring, maar vaak nog minder opleiding: MBO. En uit deze laatste categorie zijn mensen vaak doorgestroomd naar leidinggevende- en directiefuncties.

Controle op het werk van kinderbeschermers is er nauwelijks. Rechters – juristen, zonder psychologische- of pedagogische kennis – nemen de adviezen klakkeloos over. Kinderbeschermers leggen rapporten van kinderpsychiaters naast zich neer en bepalen zelf wat goed is voor het kind, met als gevolg verkeerde hulpverleningstrajecten. Tientallen duizenden kinderen staan onder toezicht. Uit een grootschalig onderzoek in 2002 blijkt dat het met tweederde van de kinderen die onder toezicht staan, na verloop van tijd niet beter gaat. De uitkomst doet vermoeden dat een kind altijd nog beter af is bij pedagogisch onbekwame ouders, als die maar deskundige (intensieve) begeleiding krijgen.

Buiten de ouders hebben de schooljuffrouw (signaalfunctie) en de huisarts na de periode van het consultatiebureau het meeste contact met het kind en de ouders. De huisarts kent doorgaans de thuissituatie. De huisarts is beter opgeleid dan kinderbeschermers en heeft doorgaans meer levenservaring. Dat roept de vraag op of een huisarts de bevoegdheid moet krijgen om hulpverlening bij kinderpsychiaters en/of kinder- en jeugdpsychotherapeuten (vaak kinderpsychologen en/of pedagogen) verplicht te stellen en/of uithuisplaatsing in overleg met hen bij dreigende situaties dat de rechter marginaal toetst.

Het ene loket dat de staatssecretaris heeft ingevoerd, heeft ook weinig veranderd omdat de kwaliteit en de organisatiestructuur achter het loket niet is verbeterd. ‘Het probleem in Nederland is het ontbreken van goede zorg- en participatiestructuren voor ouders en het gebrek aan multidisciplinaire deskundigheid bij bijvoorbeeld de jeugd(gezondheids)zorg en kinderbeschermers, alsook het ontbreken van visie en regie bij de politiek in organisatie en kwaliteit’, aldus prof. dr. Jan Willems, bijzonder hoogleraar rechten van het kind.

De verantwoordelijke bewindslieden moeten ter verantwoording worden geroepen. Waarom wel spoeddebatten over allerlei incidenten, maar geen spoeddebat over falende kinderbeschermers. De gezinsvoogd van Savanna wordt nalatigheid verweten door het OM. Maar geldt dat ook niet voor de verantwoordelijke bewindslieden en de leden van de Tweede Kamer?

Wim Orbons is voormalig bestuurder van gezondheidszorgorganisaties.

zaterdag, november 18, 2006

104. Gescheiden vaders in Nederland zonder hulp aan de kant gezet

Gescheiden vaders worden door de Nederlandse overheid buitengesloten van hun kinderen, afgedankt en getraumatiseerd aan de kant gezet en raken in toenemende mate werkeloos, dakloos en aan lager wal. Dakloos gemaakte gescheiden vaders krijgen geen enkele hulp, moeten vechten om een paar tientjes en een slaapplaats en melden nu: “Voor vrouwen, junks en alcoholisten is er van alles geregeld. Maar voor ons is er helemaal niks.”


’Clubhuis voor gescheje vaders’ in een garagebox

Eindhovens Dagblad; door Rob Burg; 10 nov 2006

EINDHOVEN - Sinds enige tijd heeft een groepje daklozen zijn intrek genomen in enkele leegstaande garageboxen aan de Hofdijkstraat in Stratum. Volgens de hoofdgebruiker van een van de gekraakte boxen, die zich Pret P. noemt, wordt er niet gewoond.

Theo van Heeswijk bij een van de gekraakte garageboxen. Foto Bert Jansen

„Dit is een clubhuis voor gescheje vaders“, legt hij uit. „Wij zijn hier alleen overdag. Slapen doe ik in mijn auto.“

Vóór de box echter staat een oud caravannetje, met daarin een duidelijk recent beslapen bank. Box en caravan zijn met elkaar verbonden door middel van een partytent, met daaroverheen enkele lagen plastic. Het plafond van de box is een halve meter verlaagd. De krappe ruimte daarboven is ingericht als slaaphok. „Binnenkort ga ik tanks op het dak plaatsen, zodat we straks ook stromend water hebben“, zegt Pret.

Bij de gemeente is gisteren één klacht binnengekomen over de vermeende bewoning. „Die klacht gaan we bekijken. Als er sprake is van overlast grijpen we in“, laat een woordvoerder weten. Volgens politienetwerker Bert Schellekens was er eerder sprake van overlast, maar is dat inmiddels ’tot een aanvaardbaar niveau’ teruggebracht. „We houden de situatie goed in de gaten. We komen er bijna dagelijks.“

De leegstaande garageboxen moeten op termijn wijken voor luxe appartementen. Het is vooralsnog niet duidelijk wanneer dat gaat gebeuren.

Binnen in het ’clubhuis van gescheiden vaders’ is het aangenaam warm. Er brandt een kacheltje, er klinkt stevige muziek en kaarsen zorgen voor een sfeervolle verlichting. „We hebben hier alles. Dvd, video, muziek, een gasfornuis, we komen niks te kort. Het is hier echt heel gezellig en we zijn niemand tot last. De buurt is zelfs blij met ons, want we houden hun garages verderop in de gaten. Dat er niet ingebroken wordt.“

De elektrische apparaten in het geïmproviseerde appartementje zijn aangesloten op accu’s, die op spanning worden gehouden door de draaiende motor van Pret’s auto. Bang voor brand zijn de mannen niet: „We hebben een blusser“, klinkt het geruststellend. De geïmproviseerde woonruimte beschikt zelfs over een urinoir. Daarvoor moeten de daklozen wel even naar buiten: een regenpijp heeft een handige aftakking van pvc gekregen. Theo van Heeswijk demonstreert hoe het urinoir gebruikt wordt. „Voor de grote boodschap moeten we even naar het café“, zegt de medebewoner. Zelf is hij enkele jaren geleden dakloos geraakt, nadat eerst zijn elektrotechnisch installatiebedrijf failliet ging en vervolgens zijn huwelijk op de klippen liep.

De bouwmaterialen die de zwervers in hun honk hebben gebruikt, zijn allemaal ’krijgerdjes’, zegt Pret. „Ik heb nogal wat connecties in de bouwwereld.“ Volgens Pret kunnen hij en zijn maten nergens anders terecht. „Voor vrouwen, junks en alcoholisten is er van alles geregeld. Maar voor ons is er helemaal niks. Als we op straat rondhangen met een blik bier, krijgen we een vette bekeuring. Een gewoon huis, zeg je? Tja, ik sta wel ingeschreven, maar dan moet ik toch eerst al mijn problemen zien op te lossen.“



Garageboxbewoner rijdt in op dakloze

Eindhovens Dagblad - 11 nov 2006

http://www.eindhovensdagblad.nl/eindhovenstad/article821962.ece

EINDHOVEN - Een 43-jarige man zonder vaste woon- of verblijfplaats, een van de daklozen die hun intrek hebben genomen in een garagebox aan de Hofdijkstraat in Stratum, is donderdag aan het begin van de avond gewondgeraakt, toen een medebewoner met zijn auto inreed op de provisorische aanbouw van de garagebox.

De 43-jarige werd met een gebroken been naar het Máxima Medisch Centrum overgebracht. De verdachte, die zich gisteren in een artikel in deze krant Pret P. noemde, is voortvluchtig. De politie is naar hem op zoek. Volgens een woordvoerder kan hem zware mishandeling of poging tot doodslag ten laste worden gelegd.

Volgens bewoner Theo van Heeswijk ging ’Pret’ donderdagavond compleet door het lint. „Hij had ruzie gekregen met die ander, de hoofdbewoner“, vertelt een aangeslagen Van Heeswijk. „Het ging over een paar tientjes. Op een gegeven moment flipte hij.“